Հայաստանի ժողովրդական նկարիչ Լավինիա Բաժբեուկ-Մելիքյանին (1922-2005 թթ․) հայրը՝ նշանավոր նկարիչ Ալեքսանդր Բաժբեուկ-Մելիքյանն անվանակոչել է ի պատիվ իտալացի նկարիչ Տիցիանի դստեր։ Սակայն իտալական Վերածննդի նկարչի դուստրը նկարչուհի չէր, իսկ Լավինիան ոչ միայն նկարչուհի դարձավ, այլև՝ նույնքան նշանավոր, որքան հայրը։
Սովորելով Երևանի և Մոսկվայի գեղարվեստական ուսումնական հաստատություններում՝ Լավինիան դառնում է 1960-ական թվականների հայ նկարչության առաջատար ու առաջադեմ ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա հռչակին հատկապես նպաստում է մասնակցությունը 1962 թվականին կազմակերպված՝ «Հինգի ցուցահանդեսին»՝ Հենրիկ Սիրավյանի, Արփենիկ Ղափանցյանի, Մինաս Ավետիսյանի և Ալեքսանդր Գրիգորյանի հետ։
Նկարչուհու բազմազան թեմաներով ստեղծված կտավներից առանձնանում են հատկապես կանանց դիմանկարները և ինքնադիմանկարները։ Լինեն աշխատավորուհիներ, թե ծեր կանայք, երիտասարդ աղջիկներ, թե արվեստագետ կանայք՝ նկարչուհին կարողանում է գտնել ժամանակաշրջանի խորհրդային արվեստին բնորոշ ռեալիզմի ու հայկական-սարյանական գեղանկարչության մի նուրբ համադրություն, որով էլ ստեղծվում է հեղինակի դիմանկարային ինքնատիպ արվեստը։ Կանանց դիմանկարներում կամ խմբանկարներում գրեթե միշտ որոշակի շարժում ու գործողություն կա, ինչի շնորհիվ պատկերները շատ կենդանի են։ Նկարչուհին կարևորում է նաև ֆոները, որոնք խորհրդանշական մեծ ծանրաբեռնվածություն ունեն։ Բոլոր դեպքերում նկարչուհին տեսնում և պատկերում է ուժեղ, միաժամանակ փխրուն կանանց։
Ներկայացնում ենք Լավինիա Բաժբեուկ-Մելիքյանի կանանց դիմանկարների ու ինքնանկարների մի փունջ։
Քուչակ գյուղի ծեր կանայք, 1960
Ինքնանկար Ն. Ժիլիսկայայի հետ, 1965
Տատը թոռան հետ, 1968
Զուլեյկայի դիմանկարը, 1971
Լուսագյուղցի աղջիկը, 1972
Կապավորուհիներ, 1975
Արաքս Մանսուրյան
Ինքնադիմանկար վրձիններով, 2000